Hot Milk (2025), geregisseerd door Rebecca Lenkiewicz, is de verfilming van de gelijknamige roman van Deborah Levy uit 2016. In het boek onderzoekt Levy de complexiteit van moeder-dochterrelaties, vrouwelijke identiteit, verlangen en afhankelijkheid. En dat allemaal onder de brandende zon van het Zuid-Spaanse Almería.
Hoewel Hot Milk om budgettaire redenen grotendeels is opgenomen in Griekenland, roept de setting overtuigend de sfeer op van Almería in Andalusië waar Levy haar roman situeerde. We zien vlaktes vol stof en licht, ruige heuvels die zich oprichten tegen de strakblauwe hemel, en de glinsterende zee — een uitnodiging tot ontsnapping én een gevaarlijke verleider. Tegelijk worden de lelijke rafelranden van het landschap niet geschuwd. Versleten industrieterreinen, roestige hekwerken en halfvergane loodsen zijn als littekens in het decor. Ze verbeelden de het bestaan van hoofdpersonage Sofia (indringend gespeeld door Emma Mackey), die zich als dochter en als vrouw nergens werkelijk thuisvoelt.
Sluimerende rouw en onuitgesproken woede
De film draait net als het boek om Sofia’s relatie met haar moeder Rose (Fiona Shaw), die lijdt aan een mysterieuze verlamming. Beiden reizen af naar een kliniek van de raadselachtige Dr. Gómez aan de Spaanse kust, in de hoop op genezing — maar ook op duidelijkheid. Dokter Gómez probeert Rose te doorgronden om haar te kunnen genezen, maar ze laat zich nooit echt in de kaarten kijken. Maar dan ontmoet Sofia de jonge Duitse vrouw Ingrid, die in Almería woont en werkt. Ze beleven een korte romance waarbij Ingrid opbiecht dat ze iemand gedood heeft. Als Sofia uiteindelijk het echte verhaal hoort en ook nog haar vader in Griekenland heeft bezocht begrijpt ze dat ook haar moeder een geheim met zich meedraagt. Wat in Levy’s proza suggestief en gelaagd is, wordt in de film visueel vertaald in trage beelden waarin hitte, loomheid en verlatenheid centraal staan. Sofia’s gevoelens van rouw en frustratie worden niet uitgesproken, maar zinderen onder elk beeld. Zoals het strand met zijn mooie schelpenscherven en scherpe kwallenbeten; schoonheid en pijn liggen voortdurend dicht bij elkaar.
Verstikkende moeder
Emma Mackey overtuigt als de gefrustreerde, intellectuele, maar emotioneel geremde Sofia. Fiona Shaw maakt van Rose een manipulatieve maar ook tragische figuur: sterk en ziek tegelijk, liefdevol en verstikkend. Vicky Krieps brengt als Ingrid een zweem van bevrijding, maar ook verwarring: een vrouw te paard, vrij in het landschap, die Sofia confronteert met verlangens die ze nauwelijks durft te erkennen. Het Almería van Deborah Levy is niet zomaar een geografische plek. Het is een mentale ruimte – het hete, lege zuiden waar waarheid en illusie door elkaar lopen. De film vertaalt dat idee knap naar beeld: de verzengende hitte, het felle licht, de afwezigheid van schaduw. Zelfs de koele zee is onbetrouwbaar.
Oh’s en ah’s in de zaal
Hot Milk als film is geen gemakkelijke ervaring – traag, stil en soms hermetisch. Maar wie zich laat onderdompelen in dit psychologische landschap ontdekt een gelaagde vertelling over volwassenwording, rouw en het loskomen van patronen. En wie het boek kent, zal zien hoe zorgvuldig de essentie ervan in beeld is gebracht. De Spaanse setting – hoewel feitelijk elders gefilmd – ademt hitte, desoriëntatie en eenzaamheid. Het is een film waarin flamenco slechts even opflakkert, maar waarin de onderliggende hartslag van verlangen en verlies blijft dreunen. Een zomerse koortsfilm die je langzaam verteert waarbij het einde oh’s en ah’s in de zaal ontlokt. Kiest Sofia uiteindelijk toch voor zichzelf en ontrafelt ze het geheim van haar moeder?
