Mi Vida film Loes Luca

Loes Luca kende geen woord Spaans toen ze afreisde naar Cádiz voor de opnames van de film Mi Vida. Nou ja, ze zet een Rotterdams accent op: ‘Oena servessa por favoor, dat kon ik wel natuurlijk. Inmiddels hebben de stad en de Andalusiërs haar hart veroverd. ‘Maar overal waar je lekker kunt eten in de zon voel ik me thuis.’

Om 12 uur hadden we afgesproken. Loes zou bellen. Maar de tijd verstrijkt en niks… Mañana, mañana, ze leert het snel… Als ze drie uur later toch aan de lijn is put ze zich uit in excuses: ‘Ik was naar mijn demente moeder en was je helemaal vergeten.’ Het lijkt of we meteen in de film zitten, waarin kapster Lou zo wordt opgezogen door het leven in Nederland dat ze niet meer aan zichzelf toekomt. Tot ze besluit om naar Cádiz te vertrekken en daar haar geluk vindt.

Gewone mensen

Roos Ouwehand, bekend van onder meer de succesvolle tv-serie Oogappels, schreef het scenario met Loes Luca in haar achterhoofd. ‘Nou ja, ze had niet mij, Loes Luca de vrouw, in haar achterhoofd, maar Loes Luca de actrice. Ik lijk niet echt op Lou, de kapster uit de film. Zij is schuchter, verlegen, en dat kun je van mij niet zeggen. En ze is erg onzeker. Dat ken ik natuurlijk wel. Ik ben altijd al erg reislustig geweest. Ik zou eigenlijk nog veel meer willen reizen. Maar net als bij Lou is mijn familie toch een beetje de belemmering. Ik heb dan weliswaar geen kleinkinderen, maar ik kan mijn oude moeder niet langer dan een maand alleen laten, ook al is ze in zeer goede handen in het Ben Oude NijHuis.’

Is Mi Vida een feministische film? Het gaat over een vrouw op leeftijd die voor zichzelf kiest. Loes reageert heel beslist. ‘Welnee. Wij hoeven toch niet meer op de barricades? Wij hoeven toch geen feministen te zijn om te doen wat we willen? Dat we dat soms niet doen is gewoon een kwestie van karakter. Mannen zijn egoïstischer, vrouwen zorgzamer. Maar ja, dat veroorzaakt wel het herkenbare probleem waar veel vrouwen mee krijgen te maken. Ikzelf ook met mijn moeder. Roos Ouwehand is daar heel goed in. Gewone mensen verhalen vertellen die echt kunnen gebeuren.’

Lees ook: Spannende nieuwe Netflixserie White Lines speelt zich af op Ibiza

Dikke vriendinnen met Elvira

Luca sprak nauwelijks een woord Spaans toen ze afreisde naar Cádiz voor de opnamen, die zo’n twee maanden duurden. ‘Ik spreek wel wat Frans en Italiaans, maar het Spaans beklijft bij mij niet. Daarom heb ik alle Spaanse teksten voor de film gewoon uit mijn hoofd geleerd. Gelukkig waren er mensen uit de crew die wel Spaans konden. Die waren intermediair en verder deed ik alles met handen, voeten en wilskracht. Ik ben ook in Japan en China geweest. Spreek ik ook niet… Elvira Mínguez, mijn tegenspeelster in de film, kon helaas ook niet echt goed Engels. Maar toch zijn we dikke vriendinnen geworden. Wat een warm wijf is dat. Het klikte meteen. Ik had het niet beter kunnen treffen. Wat kan die goed en lekker spelen! De hele cast en crew waren geweldig trouwens. Norbert ter Hall,
de regisseur, ook. Zo’n vrolijke aap! Die wordt echt nooit chagrijnig. En hij laat dingen gebeuren. Ik mag zelf accenten leggen, maar hij zette in Cádiz bijvoorbeeld ook geen straten af. Als er een toeterende auto of brommer langskwam, dan liet hij het gewoon zo. Alleen bij de intiemere scènes creëerde hij wel rust

Het volledige artikel kun je lezen in Espanje nummer 4 2019. Dit nummer kun je hier los bestellen.

Lees ook: Kijktip: superspannende Netflixfilm Legado en los Huesos

banner abonnement espanje