Ga je naar de LUX-tour van Rosalía? Dan zul je worden weggeblazen door de muziek en de beelden. De show zit vol symboliek en verwijzingen naar de Spaanse cultuur en geschiedenis. De Spaanse media raken er niet over uitgepraat en hebben het helemaal uitgeplozen. Hieronder lees je hoe het zit zodat je weet wat je kunt verwachten.
Wie naar Rosalía gaat, moet zich op iets anders instellen dan een klassiek popconcert. De Lux Tour is opgebouwd als een voorstelling in vier aktes met een intermezzo, waarin muziek, beeld en symboliek samen een doorlopend verhaal vormen. Volgens Spaanse bronnen verwijst die opbouw naar de levenscyclus van een mens binnen een christelijke traditie – van geboorte tot dood. Die structuur helpt om de voorstelling te volgen.
1. Het begin: geboorte en vorming
De opening is bewust ingetogen. Rosalía verschijnt als ballerina en wordt uit een grote kist gehaald, alsof ze “gemaakt” wordt. De dansers begeleiden haar bewegingen en sturen haar, wat volgens Spaanse interpretaties kan worden gezien als een verwijzing naar schepping. In dit eerste deel ontwikkelt haar beweging zich langzaam: van bijna stil naar steeds vrijer. Tijdens “Divinize” verschijnen meerdere vrouwelijke dansers met doeken; dit wordt vaak gekoppeld aan bevrijding en aan de figuur van Eva. In “Mio Cristo Piange Diamanti” draagt ze een mantel die doet denken aan traditionele Mariabeelden.
2. Het tweede deel: verleiding en zonde
Daarna verandert de sfeer. De lichte, gecontroleerde stijl maakt plaats voor een donkerder beeld. In “Berghain” verschijnt Rosalía met hoorns, een duidelijke verwijzing naar hekserij en naar het werk van Francisco de Goya (El aquelarre). Ook andere elementen verwijzen naar macht, rijkdom en verleiding/. In dit deel zingt ze ook nummers uit Motomami, haar eerdere album dat een compleet andere sfeer ademde dan LUX. Aan het einde volgt met “De Madrugá” een omslag: een nummer dat verwijst naar het verhaal van Olga van Kiev, waarin wraak en berouw samenkomen.
3. Het derde deel: schuld en vergeving
In het derde deel verschuift de nadruk naar vergeving. Rosalía draagt opnieuw lichte kleding, maar met donkere accenten. Ze begint met “El Redentor” en brengt daarna een cover van “Can’t Take My Eyes Off You”, waarbij ze samen met fans op het podium staat. Volgens Spaanse duidingen wordt dit moment vergeleken met het idee van een alziende blik, zoals bij de Mona Lisa. Een centraal element is de biechtstoel, waarin een fan een persoonlijk verhaal vertelt. Dat moment leidt naar “La Perla”, waarin visuele verwijzingen worden gezien naar klassieke sculpturen zoals de Venus van Milo. De choreografie in dit deel, waaraan Dimitris Papaioannou meewerkte, legt nadruk op handen en aanraking – en het weigeren daarvan. Papaioannou werd bekend als artistiek directeur van de openings- en sluitingsceremonie van de Olympische Zomerspelen 2004 in Athene. In het geval van Rosalía’s Lux Tour is zijn rol beperkt tot specifieke onderdelen van de show, vooral in het derde deel. Daar zie je zijn invloed terug in:
- het gebruik van handen en lichamen als beeldende vormen
- scènes die doen denken aan klassieke sculpturen
- een trage, gecontroleerde bewegingstaal
Zijn bijdrage sluit aan bij de bredere aanpak van de voorstelling, waarin muziek wordt gecombineerd met duidelijke visuele en kunsthistorische verwijzingen.
Intermezzo
Tussen het derde en vierde deel wordt de verhaallijn onderbroken en richt Rosalía zich direct tot het publiek. In dit segment verschijnt ook de botafumeiro, het grote wierookvat dat boven het podium beweegt dat verwijst naar Santiago de Compostela.
4. Het slot: dood en verlossing
In het laatste deel verschijnt Rosalía met engelenvleugels. De thematiek verschuift naar bevrijding en autonomie, met nummers als “Bizcochito”, “Despechá” en “Novia Robot”. In “Focu ‘Ranni” wordt een scène gespeeld waarin mannelijke dansers vrouwen vasthouden, terwijl Rosalía zich daaraan onttrekt. Volgens Spaanse interpretaties staat dit voor het kiezen van vrijheid. Aan het einde van dit nummer valt ze achterover – een moment dat vaak wordt gezien als haar dood. De verwijzing naar de mythe van Icarus wordt hierbij regelmatig genoemd. De show eindigt met “Magnolias”, waarin ze naar het licht beweegt en verdwijnt zonder afscheid.
Wat je vooral moet weten
De Lux Tour is opgebouwd als één doorlopende voorstelling. Kostuums, choreografie en rekwisieten keren terug en verwijzen naar thema’s als geboorte, zonde, vergeving en dood. Wie naar de Ziggo Dome of AFAS Dome gaat, ziet dus geen losse nummers, maar een concert met een duidelijke verhaallijn en terugkerende symboliek – waarin veel betekenis schuilt in de details.
